Get a site

پایان نامه بررسی اثر نیکل، سولفات نیکل و نیترات نیکل(II) روی عمر گلدانی و کیفیت گل‌شاخه‌بریده ژربرا

پایان نامه رشته :کشاورزی- باغبانی

گرایش :  گیاهان زینتی

عنوان : بررسی اثر نیکل، سولفات نیکل و نیترات نیکل(II) روی عمر گلدانی و کیفیت گل‌شاخه‌بریده ژربرا

دانشگاه آزاد اسلامی

واحد رشت

دانشکده کشاورزی

گروه آموزشی باغبانی

پایان نامه تحصیلی جهت اخذ درجه کارشناسی ارشد

رشته : باغبانی گرایش گیاهان زینتی

 عنوان

بررسی اثر نیکل، سولفات نیکل و نیترات نیکل(II) روی عمر گلدانی و کیفیت گل‌شاخه‌بریده ژربرا (Gerbera jamesonii cv. ‘Intense’)

استاد راهنما

دکتر رسول انسی نژاد

استاد مشاور

دکتر داود هاشم آبادی

فهرست مطالب
عنوان                                                                                                   صفحه
چکیده. ۱
فصل اول: کلیات
۱-۱- مقدمه ۳
۱-۱-۱-تاریخچه ژربرا. ۴
۱-۲- تکثیر. ۵
۱-۳- عملکرد. ۶
۱-۴- نابسامانی‌های فیزیولوژیک ۶
۱-۴-۱- خمیدگی و شکستن ساقه گل ۶
۱-۴-۲- پژمردگی گل نابالغ ۶
۱-۵- آفات و بیماری‌ها. ۷
۱-۶- بیان مساله. ۷
فصل دوم: مرور منابع
۲-۱- استانداردها و عوامل موثر بر عمر پس از برداشت گل‌های شاخه بریده. ۹
۲-۱-۱- متابولیسم و مسیرهای متابولیکی ۹
۲-۱-۲- پیری، ریزش و مرگ سلولی. ۱۰
۲-۱-۳- پیری گلبرگها ۱۰
۲-۱-۴- آب و نقش آن در عمر پس از برداشت گلهای شاخه بریده. ۱۱
۲-۱-۵- میکروارگانیسم‌ها در محلول نگهداری گلها. ۱۲
۲-۲- نیکل. ۱۳
۲-۲-۱- نقش نیکل در متابولیسم گیاه. ۱۴
۲-۲-۱-۱- یوروید ۱۴
۲-۲-۲- افزایش شاخص‌های رشد. ۱۵
۲-۲-۳- تاثیر نیکل بر عمر پس از برداشت. ۱۷
۲-۲-۴- علائم کمبود عنصر نیکل در گیاهان. ۱۷
۲-۲-۵- تجمع و سمیت ۱۸
فصل سوم: مواد و روش‌ها
۳-۱- مواد گیاهی. ۲۲
۳-۲- نوع طرح آزمایشی ۲۳
۳-۲-۱- معرفی تیمارها. ۲۴
۳-۲-۲- نحوه آماده‌سازی گل‌ها و انجام تیمار. ۲۴
۳-۳- اندازه‌گیری صفات. ۲۵
۳-۳-۱- طول عمر گلجایی. ۲۵
۳-۳-۲- کاهش وزن تر. ۲۵
۳-۳-۳- درصد ماده خشک ۲۶
۳-۳-۴- قطر گل‌ها ۲۶
۳-۳-۵- کاهش مواد جامد محلول در آب (TSS). 27
۳-۳-۶- محتوای پروتئین گلبرگ. ۲۷
۳-۳-۷- رنگیزه کاروتنوئید گلبرگ. ۲۸
۳-۳-۸- جذب آب. ۲۸
۳-۳-۹- شمارش باکتری ساقه و محلول گلجای ۲۸
۳-۳-۱۰- فعالیت آنزیم پراکسیداز (POD) 28
۳-۳-۱۱- فعالیت آنزیم سوپراکسید دسموتاز (SOD). 29
۳-۴- تجزیه و تحلیل داده‌ها ۲۹
فصل چهارم: نتیجه گیری
۴-۱- عمر گلجایی. ۳۱
۴-۲- کاهش وزن تازه گل. ۳۲
۴-۳- درصد ماده خشک. ۳۳
۴-۴- قطر گل ۳۴
۴-۵- کاهش درصد مواد جامد محلول در آب (TSS). 35
۴-۶- میزان پروتئین گلبرگ ۳۶
۴-۷- میزان کاروتنوئید گلبرگ ۳۷
۴-۸- جذب آب ۳۸
۴-۹- جمعیت باکتریایی در ته ساقه ۳۹
۴-۱۰- جمعیت باکتریایی در محلول نگهداری گل‌ها ۴۰
۴-۱۱- فعالیت آنزیم سوپر اکسید دسموتاز ۴۱
۴-۱۲- فعالیت آنزیم پراکسیداز ۴۲
فصل پنجم: بحث
۵-۱- بحث. ۴۵
۵-۲- نتیجه‌گیری. ۵۰
۵-۳- پیشنهادها. ۵۰
منابع ۵۱
چکیده
این مطالعه به منظور بررسی اثر نیکل بر عمر پس از برداشت گل ژربرا در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار انجام شد. گل­های سالم ژربرا ((Gerbera jamesonii cv. ‘Intense’ از یک تولید کننده تجاری خریداری گردید و فوراً به آزمایشگاه بخش باغبانی دانشکده کشاورزی دانشگاه آزاد رشت منتقل شد. گل­ها روی ارتفاع ۵۰ سانتی­متری باز برش شد و در گلدان پلاستیکی دو لیتری محتوی محلول های مختلف نیکل برای ۲۴ ساعت قرار گرفت. تیمار پالس شامل محلول نیکل ( ۱۰، ۲۰ و ۳۰ میلی گرم بر لیتر)، سولفات و نیترات نیکل (۱۰، ۳۰ و ۵۰ میلی گرم بر لیتر) بود. برای شاهد از آب مقطر استفاده شد. بعد از این دوره محلول پالس با ۵۰۰ میلی لیتر محلول ۳% ساکارز به علاوه ۲۰۰ میلی گرم در لیتر ۸-هیدروکسی کینولین سولفات جایگزین گردید. عمر گلجایی،  کاهش وزن تر، درصد وزن خشک، جذب آب، شمارش باکتری های ته ساقه و محلول نگه دارنده، ، کاهش درجه بریکس و قطر گل ها، پروتئین و کارتنوئید گلبرگ ها و فعالیت آنزیم های سوپر اکسید دیسموتاز و پراکسیداز اندازه گیری شد. نتایج نشان می دهد که نیترات نیکل سبب ایجاد بیشترین میزان از عمر گلجایی (۱۱ روز)، پروتئین ( ۱۴%)، فعالیت سوپر اکسید دسموتاز  (۲۱/۱۳۵میکرومول بر گرم ‎وزن تر)
و پراکسیداز (۳/۶میکرومول بر گرم وزن تر در دقیقه) گردید. سولفات و نیترات نیکل به ویژه در غلظت‌های ۳۰ و ۵۰ میلی‌گرم بر لیتر اثرات مفید مشابه بر عمر پس از برداشت گل‌ها داشتند. بنابراین نیکل این پتانسیل را دارد که به عنوان یک عامل نگهدارنده عمر پس از برداشت عمل کند. مطالعات بیشتر می‌تواند به روشن‌تر شدن جنبه‌های مختلف این تأثیر کمک کند.
واژگان کلیدی: عمرگلجایی، ژریرا، نیکل، سولفات نیکل، نیترات نیکل (II)

۱-۱- مقدمه
ژربرا (Gerbera jamesonii) از خانواده آستراسه یکی از معروف‌ترین گل­های شاخه بریده،  در جهان محسوب می‌شود. ژربرا اولین بار توسط گیاه شناسی به نام روبرت جیمسن در سال ۱۸۸۴ در آفریقای جنوبی کشف گردید. جنس ژربرا در حدود ۳۰ گونه وحشی دارد که در مناطق آفریقا، آمریکای جنوبی و قسمت‌های گرمسیری آسیا گسترده اند (بنایی و همکاران[۱]،۲۰۱۳). به طور کلی ژربرا گیاهی است حساس به سرما با ریشه هایی عمیق که چند ساله محسوب می‌شود. گل آذین ژربرا از سه نوع گلچه، گلچه‌های شعاعی (در قسمت­های حاشیه­ای گل)، گلچه­های موجود در قسمت صفحه مرکزی و گلچه­های حد واسط تشکیل شده است. این گلچه‌ها به صورت شعاعی و فشرده کنار یکدیگر قرار گرفته­اند (شکل۱-۱).  امروزه بیشتر ارقام تجاری ژربرا از تلاقی مصنوعی گونه‌های G.jamesonii و G.viridifiolia بدست آمده‌اند که هر دوگونه بومی آفریقای جنوبی می باشند. شهرت این گل به علت تنوع رنگ گلبرگ‌هایش و اندازه بزرگ گل‌هایش (در واقع گل آذین) می‌باشد. در صنعت گل‌کاری به صورت تک‌شاخه بریده و یا به صورت دسته گل  و هم به صورت گل خشک کاربرد و طرفدار دارد (نایر[۲] و همکاران ۲۰۰۳). بیشتر برنامه‌های بهنژادی این گل در کشور هلند انجام می‌شود (برمر[۳]، ۱۹۹۴).
گل ژربرا در رنگ‌های مختلف; زرد، صورتی، نارنجی، قرمز، سفید، کرم و بنفش یافت می­شود. قطر گل‌ها ۵ تا ۱۲ سانتی متر و طول ساقه حدود ۲۵ تا ۶۰ سانتی متر و دارای انواع کم پَر و پُر پَراست
(کافی و قهساره، ۱۳۹۰).

۱-۱-۱-تاریخچه ژربرا
زیستگاه گونه­های مهم این گل محدود به قسمت‌های شرقی آمپومالانگا و بخش‌های ایالت لیمپوپو در آفریقای جنوبی است. ژربرا در سال ۱۸۷۸ نزدیک منطقه باربرتون کشف شد و به همین دلیل در زبان انگلیسی به آن مینای باربرتون یا مینای ترانسوال می گویند. روبرت جیمسون[۴] این گیاه را به باغ گیاه شناسی کمبریج در انگلستان فرستاد و فردی به نام لینچ آن را کشت کرد. بر اساس گزارشات موجود این گیاه ابتدا در باغ نورویچ و سپس در باغ کیو توسط آقای تیلت به گل نشست اما اولین کسی که در اروپا موفق به دورگه‌گیری این گیاه شد، لینچ بود او این گیاه را با; Gerbera virdifolia تلاقی داد در نتیجه این تلاقی اولین ژربرا فلوریست خلق شد، این ژربرا Gerbera cantabrigiensis نام گذاری شد، لینچ واریته Brilliant را از تلاقی Natal معروف به Sir Michael Forster و Gerbera jamesonii تولید کرد، البته دو رگه‌گیری این گونه تاریخچه ای طولانی دارد با این حال به دلیل ویژگی‌های هتروزیگوتی بالا هنوز بذرهای تثبیت شده‌ای از این گیاه به دست نیامده است. لینچ، آدنت و ویل مورین هریک به طور جداگانه توانستند تغییراتی در رنگ گل­های Gerbera jamesonii که به طور وحشی می‌رویید، ایجاد کند. طبق گزارشات هیبرید های رنگی اصلاح شده توسط لینچ نسبت به واریته های فرانسوی اصلاح شده توسط آدنت بذرهای بیشتری تولید می کرد. این دو محقق در سال ۱۸۹۱ اولین گواهی بذر پایه را از انجمن باغبانی سلطنتی انگلستان دریافت کرداند و  در سال ۱۹۰۴ نمونه ای از واریته‌های تولیدی را در لندن عرضه نمودند. آدنت در ریویرای فرانسه تعداد زیادی رقم به دست آورد و لینچ نیز بذرها و گیاهان خود را با وی مبادله کرد قبل از این رویداد آدنت تقریبا کارهای اصلاحی خود را با Gerbera jamesonii آغاز کرده بود و گیاهانی به رنگ قرمز کم رنگ در آفریقا تولید کرده بود وی به نتایج تلاش‌های خود اطمینان داشت و کارهای اصلاحی خود را در ریویرا مشابه باربرتون زیستگاه ژربرا ادامه داد. دی­یم[۵] آلمانی به همراه آدنت عهده‌دار کارهای دو رگه‌گیری شد که موفقیت آمیز بود، تا سال ۱۹۰۹ تلاقی های اصلاحی توسط آدنت با بیش از ۳۰۰۰ بار گرده افشانی هیبریدهای انگلیسی و تلاقی با گونه­های آفریقایی اصلاح شده انجام شد. این ادعا با معرفی گیاهان والد و ویژگی‌های آن‌ها قابل استناد است به این ترتیب تا بهار سال ۱۹۰۹ تحت شرایط سخت گزینش کشت ۲۵۰۰۰ هیبرید انتخاب شده بود، در این زمان آدنت امیدوار بود حداقل پس از چند نسل بذرهای پایداری تولید شود وی در همان زمان تاکید کرد که گیاهان به طور قابل ملاحظه‌ای از نظر رنگ و شکل متنوع هستند این ویژگی امروزه کاملا مستدل شده است، بنابراین به طور قابل توجهی مانع از تولید ژربرا از طریق کشت بذر می‌شود.
در سال ۱۹۰۹ والتر در نشریه جدیدترین ارقام آدنت را به صورت گل­هایی با اختلاف بسیار زیاد در رنگ به قطر ۱۳ سانتی متر و طول ساقه‌هایی  به اندازه ۵۰ تا ۶۰ سانتی متر با ماندگاری شش تا هشت روز معرفی می‌کنند، طبق گزارشات دی­یم عملکرد قلمه بین ۳۶ و ۶۰ گل در گیاه با قابلیت نگه‌داری تقریبا دو هفته ارزیابی شده است. در سال ۱۹۰۶ برای اولین ژربرا به خودی خود از طریق جوانه زنی بذر تکثیر شد. جینک در سال ۱
۸۹۷ فرصتی برای ازدیاد و اصلاح ژربرا در نیویورک یافت. در پاییز ۱۹۰۸ رقمی به نام Gigantea به بازار معرفی شد، این گل قطری به اندازه ۱۲ سانتی متر به رنگ سرخ و ساقه‌هایی به طول یک متر داشت تناوب گل­دهی در این رقم بسیار زیاد بود و برای اولین بار در سال ۱۹۰۹ موفق به دریافت گواهی بذر پایه شد در این دوره زمانی ژربرا همواره به دلیل دریافت جوایز ارزشمند ملی و بین المللی توسط انجمن‌های باغبانی برای مثال در سال ۱۹۰۴ در شهر دوسلدرف آلمان در همان سال و ۱۹۰۷ در لندن، ۱۹۰۹ در برلین و پاریس بسیار مورد توجه قرار گرفت بیشترین جوایز در تاریخ صنعت گل کاری به اصلاح این گل اختصاص داشته است (هانسن[۶]، ۱۹۹۹).
۱-۲- تکثیر
طریقه تکثیر گل ژربرا  عمدتا به سه روش انجام می‌شود: تکثیر بوسیله بذر، تقسیم بوته و کشت بافت. تقسیم بوته در اواخر بهار یا پاییز صورت می‌گیرد. نکته مهم این است که قسمت مریستمی روی خاک قرار گیرد و زیر خاک مدفون نشود. افزایش با بذر هم امکان‌پذیر است. بذرها باید تازه باشند زیرا زیوایی[۷] بذرهای مانده کاهش می‌یابد. از آنجا که ژربرا بومی مناطق گرمسیری است و حساس به سرما، بذرها برای تندش نیاز به دمای حداقل ۱۵ درجه سانتیگراد دارند. بذرها در طی دو هفته تندش می یابند. مشکل افزایش بذری تفرقه صفات و عدم یکنواختی گل‌های تولیدی است. امروزه یکی از پرکاربردترین روش‌های افزایش ژربرا از طریق کشت بافت است (راویانت[۸]، ۲۰۰۹). مشاهده شده که کاشت ژربرا از اواخر اردیبهشت تا اواخر تیر ماه، گل بریده­ی زیادی تولید می­ کند اما محصول زمستانه خوبی می ­تواند از طریق کاشت از مهر تا اسفند در شرایط حفاظت شده حاصل شود. برای ارقام گل درشت تراکم کاشت بهینه هشت تا ده گیاه در مترمربع است. این تراکم، نور کافی را برای گیاهان فراهم می­ کند. اما کاشت متراکم­تر بعد از دو سال باعث کاهش عملکرد، کاهش اندازه گل و طول ساقه­ی گل می­شود. در زمان کاشت طوقه گیاه باید در سطح خاک و کمی بالای آن قرار گیرد چون ژربرا به مقدار زیادی در سطح خاک منشعب می­شود. کاشت خیلی عمیق باعث بیماری قارچی و کاشت سطحی باعث سست شدن سیستم ریشه­ای می­شود (رشیدی، ۱۳۸۹).
گلدهی گیاهچه­های کشت بافتی ۱۱ تا ۱۶ هفته بعد از انتقال آن‌ها صورت می گیرد. اولین جوانه‌های گل هنگامی که ۱۴- ۱۰ برگ تشکیل شدند نمایان می‌شوند. القا و تمایزیابی گل­ها به میزان زیادی توسط شدت نور و دما تاثیر می‌پذیرند. تقریبا در تمام طول سال گل می دهند اما روز کوتاه طبفه بندی می‌شوند. دوره گلدهی این گیاه اواخر بهار تا اواخر پاییز و اوایل زمستان است (بروهولم[۹] و همکاران ، ۲۰۰۸).
۱-۳- عملکرد
میانگین متوسط تولید در حدود ۱۶۰- ۱۳۰ گل به ازای هر متر مربع در سال است (شرایط سایه). در گلخانه تا ۲۰۰ شاخه گل هم می‌توان تولید نمود اگر همه شرایط بهینه باشد. از هر بوته می‌توان ۱۵- ۱۰ شاخه گل در سال برداشت کرد (راویانات، ۲۰۰۹).
۱-۴- نابسامانی های فیزیولوژیک
۱-۴-۱- خمیدگی و شکستن ساقه گل
این نابسامانی نتیجه رشد و بلوغ ناکافی ساقه گل می‌باشد که نهایتاً سبب افتادن ساقه می‌شود. دلایل مختلفی می‌تواند سبب بروز این حالت گردد از جمله کمبود عناصر غذایی و نسبت نامناسب آن‌ها از جمله کلسیم گاهی اوقات کاهش آبیاری و تنش خشکی یا افزایش دما به ویژه با تابش آفتاب ممکن است سبب پژمردگی و شکستن ساقه شود. آبیاری بهینه، توجه به نیازهای تغذیه‌ای گل‌ها و دمای مناسب پرورش می‌تواند سبب بهبود این حالت و جلوگیری از آن گردد.
۱-۴-۲- پژمردگی گل نابالغ
پژمردگی قبل از بلوغ گل در حالی­که شاخه هنوز به گیاه متصل است و اغلب درست زمانی­که به­طور کامل توسعه یافته­ است، اتفاق می­افتد. دلیل این مشکل احتمالا، نبود کربوهیدرات­های لازم برای دستیابی به نمو سریع گل است. این عارضه اغلب پس از یک دوره از روزهای ابری با شدت پایین نور یک روز آفتابی اتفاق می­افتد. در صورت امکان باید ارقام مقاوم به این عارضه غربال­گری و کشت شود (هنسان، ۱۹۸۵).

تعداد صفحه : ۶۹
قیمت : ۱۴۷۰۰ تومان

بلافاصله پس از پرداخت لینک دانلود فایل در اختیار شما قرار می گیرد

و در ضمن فایل خریداری شده به ایمیل شما ارسال می شود.

پشتیبانی سایت :        ****       [email protected]

در صورتی که مشکلی با پرداخت آنلاین دارید می توانید مبلغ مورد نظر برای هر فایل را کارت به کارت کرده و فایل درخواستی و اطلاعات واریز را به ایمیل ما ارسال کنید تا فایل را از طریق ایمیل دریافت کنید.